اونقدر تو تاریکی بودم که چشام به تاریکی عادت کردن . دلم می خواد

که یه جایی باشه که تاریک تاریک باشه و من توی اون تاریکی معلق باشم .

بی وزن ،سکوت ، سکوت محض ، و ذهنم و از همه چیز خالی کنم . نه

گذشته ای باشه ، نه حال و نه آینده ای ، من باشم و خودم تنها ،تنهای

 تنها . شب تاریک با ستاره و ماه قشنگ می شه ولی توی تاریکی من حتی واسه هیچ کدوم جایی نیست .

می دونم این نوره که به تاریکی معنا می بخشه . کارم به جایی کشیده که پسرآفتاب دنبال تاریکی می گرده .

می دونی هیچکی به خورشید نگاه نمی کنه یا وقتی نگاش می کنن

 که داره غروب می کنه . بعد به هم می گن هی پسر چقدر خورشید قشنگه هااااا .

یکی نیست بهشون بگه اون داره می میره . آره همیشه لحظه ی مردن هر چیز برا ما آدما جذاب تره .

اگه توی نور باشی انتظار داری ببیننت وای از وقتی که به چشم نیای

 دلت گریه اش می گیره . دلت می شکنه که این همه نور بود چرا منو ندیدن .

چرا هیچکی صدای منو، صدای دلمو،حتی صدای شکستن دلم رو هم

نشنید . من که بودم پس چرا از کنارم راحت رد می شدن .

آره از نور این انتظاررو داری ولی توی تاریکی دلت و خوش می کنی و

می گی تاریک بود ، توی تاریکی کسی کسی رو نمی بینه  .

شاید بگین که من دیونه شدم که تاریکی رو دوست دارم ولی شاید

حقیقت اینه که ما هممون توی یه تاریکی باشیم و نور بهونه اس برای

 فرار از تاریکی که خیلیااا توش دست و پا می زنن .

چه تاریک و چه دلگیرم در این شب های بعد از تو

 به زخمی خو گرفتم ، زخم ناپیدای بعد از تو

منم با یک سبد آواز همراهی ، تو تنهایی

 و من حالا به فکرم ، فکر یک تنهای بعد از تو 

و شعرم شاخه تنگ قفس های منِ من شد

غزل ، این یار دیرینه که شد آوای بعد از تو

و چون رودی که گم کرده خم دریایی خود را

نمی دانم چه باید کرد ، فردا های بعد از تو

تو صبحی در شبِ یلدای من بودی ، ولی اینک

چه تاریک و چه دلگیرم در این شب های بعد از تو